5 Haziran 1952’de, on iki yaşındaki Annie babasının annesini öldürmeye kalkışmasına tanık olur. Annie Ernaux, yıllar sonra bu sarsıcı olayı yeniden ele alarak çocukluk travmasının izlerini ve utanç duygusunun kökenlerini araştırır. Taşra Fransası’nın sınıfsal yapısını, Katolik ahlakını ve aile içindeki sessizlikleri incelerken bireyin kendilik algısını şekillendiren toplumsal kuralları da gözler önüne serer. Utanç, kişisel hafızayla toplumsal gerçeklik arasındaki ilişkiyi sorgulayan çarpıcı bir anlatı.